เงาอโศก

โดย ชูวงศ์ ฉายะจินดา

หน้าต่างบานหนึ่งทางด้านที่หันสู่ถนนหน้าบ้านเปิดกว้างออกโดยปราศจากเสียงดังแม้เพียงเล็กน้อย ครั้นแล้วมือของใครคนหนึ่งก็แหวกม่านบังตาที่ฉลุเป็นลวดลายงดงามออกมาสับขอ มือนั้นกอปรด้วยนิ้วเรียวยาวมีผิวอันพึงพิศ เล็บบางสะอาดเป็นสีชมพูเรื่อตามธรรมชาติ เมื่อสับขอเรียบร้อยทั้งสองด้านแล้ว เจ้าของมือซึ่งเป็นสตรีสาวร่างระหงก็หาได้ละจากที่นั่นไม่ คงยืนพิงกรอบหน้าต่างทอดสายตาออกไปจับอยู่ที่ต้นอโศกต้นนั้น ขณะที่ใจหวนรำลึกถึงอโศกอีกต้นหนึ่งซึ่งหล่อนจากมานานถึงสิบปีเต็ม โดยไม่เคยมีความหวังว่าเมือไรจึงจะได้กลับไปเห็นอีกสักครั้ง