อ่านเอง บน Bookfeed

เมฆหลากสีลอยเกลื่อนจนเอื้อมคว้า

กวีวัธน์

<p>ความสัมพันธ์เรียบง่ายของข้าราชาการปลายเลขสามและเด็กหนุ่มต้นยี่สิบ</p><p>เรียบง่าย ไม่หวือหวา ค่อย ๆ เล่าอย่างบรรจงและพิถีพิถัน ไม่เร่งเร้า</p><p>เลยทำให้เรื่องราวที่เล่าค่อนข้างประณีต อ่านแล้วนึกภาพตามได้ง่าย</p><p>ชอบการใส่บริบทวิถีชีวิตคนไทยชนบททั่วไปที่ทำออกมาได้ละมุนละม่อม</p><p>เนื้อเรื่องค่อย ๆ กรุยทางความสัมพันธ์ไปโดยไม่พยายามสร้างเรื่องราว</p><p>เล่าเหตุการณ์ผ่านมุมมองของตัวละครผู้เก็บกักเรื่องทุกข์ร้อนไว้เพียงผู้เดียว</p><p>มันเป็นนิยายที่อ่านแล้วพอเห็นภาพของมุมมองต่อความสัมพันธ์ต่างวัยได้ดี</p><p>ซึ่งหมายถึงมุมมองแบบผู้ใหญ่จะตีความไปอย่าง แบบเด็กก็อีกอย่างเช่นกัน</p><p>ประเด็นที่เล่าอาจไม่ได้ชัดมาก เหมือนเป็นบทบันทึกห้วงเวลาหนึ่งมากกว่า</p><p>ห้วงที่เต็มไปด้วยปูมหลังแสนสาหัส การแบกรับทุกอย่างไว้แต่เพียงผู้เดียว</p><p>จนกระทั่งมีใครสักคนยื่นมือมาช่วยแบ่งเบามัน เป็นเล่มที่ดีเล่มนึง</p><p>8/10 .</p>