หิมะแดง บน Bookfeed
★★★★★
52 เฮิรตซ์....คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน พ. ศ. 2563 (52ヘルツのクジラたち ค. ศ. 2020) ผู้เขียน : มาจิดะ โซโนะโกะ (町田 そのこ) ผู้แปล : หนึ่งฤทัย ปราดเปรียว สำนักพิมพ์ : Piccolo -โดยเรื่องจะเล่าผ่านการบรรยายของ 'คิโกะ' หญิงสาวที่ตัดสินใจออกจากบ้าน เพื่อเดินทางมาอาศัยอยู่คนเดียวในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง แล้วเธอก็ได้พบกับเด็กชายที่พูดไม่ได้ ผู้เป็นภาพสะท้อนอดีตอันแสนเจ็บปวดของเธอ เป็นเหมือนเสียงที่ส่งไปไม่ถึงใคร.... -ตอนผมอ่านแรกๆ ก็คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรนะ แต่พออ่านไปอ่านมา โอ้! รู้สึกอย่างใช้ความรุนแรงกับครอบครัวของนางเอกเหลือเกิน คือมันหงุดหงิดมาก ทำไมถึงได้ลำเอียงและขาดเหตุผลกันถึงขนาดนี้!? จะฝากรอยแผลไว้กับเด็กไปเพื่ออะไร!? (ผมไม่สนับสนุนความรุนแรงนะ) คิโกะนี่ก็น่าสงสารมาก ชีวิตนี้ต้องพบเจอกับเหตุการณ์ที่เจ็บปวดทั้งทางกายและใจสารพัด ต้องคอยเอาใจช่วยแทบจะเกือบทุกหน้า แต่เธอมีเพื่อนที่ดีมาก คอยให้กำลังใจและความช่วยเหลืออยู่ตลอด ซึ่งผมประทับใจในส่วนมิตรภาพของตัวละครมากครับ -เรื่องนี้อ่านง่ายครับ ดำเนินเรื่องลื่นไหลพอสมควร แต่ถ้าใครไม่ชอบอ่านเรื่องเกี่ยวกับความรุนแรง ผมขอแนะนำให้ชั่งใจดูก่อน เพราะอดีตของตัวละครน่าเห็นใจมาก เป็นมรสุมทั้งทางกายและใจของพวกเขา รวมๆ แล้วผมชอบนะ เล่มนี้น่าจะเป็นภาพสะท้อนชีวิตของใครบางคนในบ้านหลังหนึ่งได้เป็นอย่างดี ไม่แน่ว่าตอนนี้ อาจมีใครสักคนที่กำลังประสบชะตากรรมแบบเดียวกับตัวละครในนวนิยายเล่มนี้ก็เป็นได้ -คำว่า "พ่อแม่รักลูกเสมอ" ผมว่าคำนี้ใช้ไม่ได้กับบ้านทุกหลัง ซึ่งเราทุกคนก็น่าจะเคยอ่านข่าวเกี่ยวกับ 'ความรุนแรงในครอบครัว' ที่ทำให้เราต้องมาตั้งข้อกังขาว่า "ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนั้น ?" แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะกลายเป็นข่าว ตัวละครในข่าวคงจะดิ้นรนไม่น้อย เพื่อส่งเสียงของตัวเองไปให้ถึงใครสักคน เป็นใครสักคนที่ได้ยินเสียงของเรา....