เจ้าข้าวเจียวไข่ บน Bookfeed
★★★★★
<p> 1 ปีอเมริกาเล่ม 2 นี่คือ หาภาคจบนานมากจริงๆนะ คือสามารถใช้คำว่า ต้นข้าวเติบโตมาได้อย่างดีเพราะพี่เจม ไม่อย่างนั้นก็เป็นเด็กใจแตกมีปัญหาไปนานละแหละ55555</p><p> ภาพจำในเล่มแรกคือ เจม ที่ภาษาอังกฤษกากแบบ แค่สื่อสารได้ก็เก่งละ ไหว้55555 แต่ดั๊นนน ดั้นดนไปแลกเปลี่ยนที่เมกา สารภาพว่าตอนอ่านตอนแรกคือ ไอ้เชี้ย พี่คนนี้แม่ง บ้าว่ะ เป็นกูนะ ไม่ไป5555 เขิน ทั้งๆที่ภาษาเราก็ดีในระดับนึง แย่งคะแนนภาษาอังกฤษเสริมในคาบตลอด</p><p> แต่เล่ม 2 ที่ได้อ่านตอนอยู่มหาลัย ความคิดที่เคยคิด มันดันเปลี่ยน คือ เจมในเรื่อง พอคิดได้ละโครตเท่ห์ คือเป็นคนที่กล้าออกจาก comfort zone ของตัวเอง (ถ้าไม่กล้าออกก็ คงไม่มีช็อต James thailand แน่นอน5555) </p><p> การกล้าออกจากเซฟโซนของตัวเอง ตอนนั้นยอมรับว่า ยากมาก แต่พอทำได้ ละกล้าทำอะไรมากขึ้นจริงๆ เราเริ่มกล้าลองผิดลองถูก ไม่กลัวความผิดหวัง</p><p> ทำให้เรากล้ายอมรับตัวเองและหยุดเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นสักที ด้วยความที่โรงเรียนไทย ระบบการศึกษา มันสอนให้เด็กท่องจำ ไม่ได้นำไปใช้ิ แต่พอไปเจอสถานที่แบบนั้น ไปเจอเหตุการณ์ที่ ต้องหยุด เพื่อคิด เจมในเรื่อง ในวัยนั้น กลับทำได้ดีมาๆ</p><p> แถมสอนให้เราปรับตัว ตอนแรกรู้สึกว่า เชี้ย คริสกับเดวิด เคร่งมากเลยนะ แต่พอเรามีหลาน เราก็คิด เออ กูคงเป็นแบบคริสแหละ เราแค่เป็นห่วง แต่เราแสดงออกไม่เป็น เลยแสดงออกมาในรูปแบบที่เคร่ง แต่เขาแค่อยากให้เรา กล้าบอก กล้าพูด อยากให้เราปลอดภัยจากเรื่องอันตรายๆ แค่นั้นเอง </p><p> จากใจคนที่เสพซีรี่ย์ฝรั่ง ถ้าคริสกับเดวิดไม่ห้ามพิ๊เจม เผลอๆ คือ นั่นแหละ555555 แต่ถึงเจมจะบ่นตอนแรกๆ แต่เขาปรับตัวนะ </p><p> มันก็เหมือนชีวิตเรานี่แหละ เราอาจไม่รู้ว่าบางอย่าง ทำไมผู้ใหญ่บังคับ แต่สุดท้ายมันก็ความหวังดีที่เขาแสดงออกมาไม่ถูก แค่นั้นเองง</p><p>และเล่มนี้แหละ ทำให้เจ้าข้าวบ้าจี้ฝึกภาษาอังกฤษ เพราะอยากไปแลกเปลี่ยนที่เมกาตอนป.โท ไม่เด่นไม่ดัง จะไม่หันกลับไปป</p><p></p>