นิวไม่จิ๋ว บน Bookfeed

เอาชีวิตรอดมอปลายในนิวซีแลนด์ Ep.46 ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีในนิวซีแลนด์นั้นค่อนข้างเปลี่ยนชีวิต เปลี่ยนความคิดหนอนหนังสืออย่างผมให้กลายเป็นหนอนผีเสื้อ โอเค...ผมยังคงชอบอ่านหนังสืออยู่ ถึงขั้นซื้อหนังสือ The Hobbit จากห้าง Warehouse มาอ่านขณะนั่งรถบัสไปโรงเรียนจนหมดเล่ม ถามว่าอ่านรู้เรื่องไหม...ตอบเลยว่าไม่ แน่นอนว่าผมเคยอ่านเวอร์ชั่นไทยมาก่อนแล้ว จึงไม่ยากที่จะเดาเนื้อเรื่องทั้งหมดผ่านการจับคีย์เวิร์ดเล็ก ๆ ได้ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการจับผิดภาพ แต่รู้สึกภูมิใจที่อ่านจบทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย... ผมบินลัดฟ้ากว่าสิบชั่วโมงกลับประเทศไทยช่วงปิดเทอมใหญ่เพื่อเยี่ยมเยียนครอบครัว ทุกคนต่างให้ความเห็นถึงการเปลี่ยนแปลง หลัก ๆ เลยคือโดนทักว่า ‘อ้วนขึ้น’ ใช่...ฝีมือการทำอาหารของแคทเทอรีนนั้นอร่อยเกินว่าจะปล่อยให้มีของเหลือ อีกทั้งบางอย่างที่ฟรานซิสก้ากินไม่หมด ก็เป็นหน้าที่ที่ผมสามารถจัดการให้ด้วยความเต็มใจ โดยเฉพาะมันบดราดซอสเกรวี่สูตรพิเศษนี่แหละ ทำให้ผมน้ำหนักขึ้นเอา ขึ้นเอา และเบิร์นออกด้วยการไปฝึกแย่งบอลกับโลแกน รวมถึงฝึกเวจเทรนนิ่งด้วยตัวเองตั้งแต่ วีดพื้น ซีดอัพที่ได้แรงบันดาจใจจากการ์ตูนจนพอมีกล้ามเนื้อมากขึ้น แตกต่างจากช่วงแรกที่ดูผอมกว่านี้อย่างเห็นได้ชัด ส่วนเรื่องที่หลงป่าน่ะเหรอ...เหอะ ๆ ผมเก็บมันเป็นความลับอย่างดีไม่บอกใคร หากได้แพร่งพราย ผมคงอาจถูกสั่งกลับมาเรียนไทยตลอดชีวิตแน่ ๆ ผมหนีการศึกษาสุดแห้งแล้งมาได้ทั้งที ไม่ขอกลับมาเจออีกเด็ดขาด การศึกษาที่เน้นท่องจำแล้วไม่ได้ถูกนำไปใช้จริง การศึกษาที่เรียนเพื่อไปเป็นลูกน้อง ทำงานงก ๆ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง การศึกษาที่มีไว้เพื่อเอาเกรดไปแลกของบางอย่างกับผู้ปกครองราวกับเป็นรางวัลชิงโชค หรือเป็นถนนนำพาสู่อนาคตที่ใบปริญญาเป็นได้แค่เศษกระดาษ การศึกษาที่คนมีเงินมีโอกาสมากกว่าคนที่มีความสามารถจริง การศึกษาที่ยิ่งเรียนสูง ยิ่งเป็นเจ้าคนนายคน ทั้งที่ผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จบางคนเรียนจบแค่ ป.4 ใช่...มันแตกต่างจากที่นิวซีแลนด์ราวฟ้ากับเหว เป็นการศึกษาที่ผมได้ค้นพบว่าผมทำอะไรแล้วรุ่ง ชอบอะไร มีความคิดเป็นของตัวเอง ฝึกฝนสิ่งที่อยากทำให้สุดทาง เหมือนการเอ็มวีที่ผมกำกับและตัดต่อเพื่อฉายในงานแสดงละครเวที มันคือสิ่งย้ำเตือนว่าผมเกิดมาเพื่อสิ่งนี้และผมทำได้ดีเยี่ยมอย่างมีความสุข บางคนค้นพบตัวเองจึงสามารถทำเรื่องขออาจารย์ให้เรียนพิเศษแล้วทำกิจกรรมโรงเรียนได้ แต่ถ้าเกรดตก สิทธิ์นั้นจะถูกริบในทันที อย่างผมเอง ไม่ได้ขอ แต่อาจารย์แมคโดนัลเป็นคนทำเรื่องให้หลังจากที่มีคนชมเอ็มวีตัวนั้ันอย่างล้นหลาม ทำให้รู้ว่าในสมัยนั้นโปรแกรม Adobe After Effects ยังไม่ได้เป็นที่แพร่หลาย ผมจึงกลายเป็นคนส่วนน้อยที่สามารถทำงานซีจีได้ในระดับมืออาชีพทั้งที่อายุ 16 เลิศไปเลย!! ——— หลังจากกลับประเทศไทย แดดร้อนอบอ้าวแทบละลายร่างกายผมราวกับเนย ผมเก็บตัวอยู่แต่ในห้องแอร์ เขียนนิยายและฝึกฝนทำซีจีจากคลิปสอนในยูทูป ทำให้ตลอดช่วงปิดเทอม ผมมุ่งมั่นในการถ่ายหนังสั้นและทำซีจีอย่างที่ไม่เคยทุ่มเทให้จนาดนี้มาก่อน คอยเรียนรู้ ลองผิด ลองถูกหลายอย่าง คิดพล็อต เนื้อเรื่อง บางอันก๊อบเข้ามาทำใหม่ในมุมมองตัวเองบ้าง ช่วงนั้นผมดูอนิเมะเรื่อง Sword Art Online ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนติดอยู่ในเกม ตายในเกมเท่ากับตายในชีวิตจริง และเนื้อเรื่องสนุกมาก ทำให้ผมอยากเอาพล็อตนี้มาสร้างเป็นหนังสั้นของตัวเองโดยการถ่ายทำ แสดง กำกับ ตัดต่อ ทุกอย่างคนเดียวหมด พวกนี้คือสิ่งที่ผมทำอยู่ตั้งแต่สมัยมัธยมต้นแล้ว แม้ผมจะชอบหนังสือ แต่การทำหนังสั้นซีจี คือสิ่งที่ผมหลงไหลพอ ๆ กับการสิงอยู่ในห้องสมุดกับบรรณารักษ์เลยทีเดียว แม้ผมจะเอาแต่จ้องอยู่หน้าคอม แต่สิ่งที่ผมทำนั้นไม่ได้เล่นเกม...ผมไม่ได้เล่นมันมานานแล้ว แต่สิ่งที่ผมทำอยู่คือสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตผมพอ ๆ กับหลงป่าในนิวซีแลนด์ คือสิ่งที่ทำให้ต่อยอดในงานสายโปรดักชั่นภาพยนตร์และลงเอยด้วยการเป็นนักเขียนนิยาย...ใช่ มันฟังดูขัดแย้งกัน แต่เส้นทางมันก็ไม่ได้ปะติดปะต่อกันอย่างลงตัวเท่าไหร่ ผมจัดการเขียนบทหนังสั้น แต่มารู้ว่ามันยาวเกินไปจึงแบ่งเป็นห้าตอน เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กชายคนหนึ่งที่เข้าไปอยู่ในเกม สู้กับมอนสเตอร์ตัดแปะในตอนแรกแล้วจู่ ๆ ก็หมดสติย้ายมาอยู่ในอีกสถานที่หนึ่ง ส่วนตรงนี้ต้องแก้บทกันตาแฉะเพราะถึงเวลากลับนิวซีแลนด์พอดี Setting เลยต้องเปลี่ยน ผมจึงเร่งเขียนบทให้เสร็จเพื่อที่จะได้ไปถ่ายทำที่นั่นพร้อมกล้องหนึ่งตัวที่ถูกส่งต่อมาจากพี่สาว New Zealand Year 2 เริ่มต้นขึ้นแล้ว #เอาชีวิตรอดมอปลายในนิวซีแลนด์